دوستی که سه ماه بیش­تر نیست او را می­شناسمو این همه تاثر از رفتنش به جا می­گذارد. مجید حاجی باشی تهیه کننده­ی کار نبود، دوست بود و آن­قدر صمیمی که وقتی در بازگشت از سفرم اس.ام.اس عَبد دستیار کارگردان به دستم رسید: Majid Haji bashi is dead تا این لحظه نه صدای خنده­اش از این دور و ورها دور می­شود و نه "قربُنت برم همشهری"هایش . قرارمان این بود که دوگوله خوری خانم ها را راه بیندازیم و دفترت شده بود پاتوق بروبچه­های "این خلوت تنهایی" تنها تنها گذاشتی و رفتی و این همه خنده و خاطره را. من که اشکم بند نمی­آید. ای کاش مثل همه­ی تهیه کننده­ها فقط تهیه کننده بودی و از دوستی­ات بی­نصیب­مان می­گذاشتی.

جایی برای پیرمردها نیست:

پرسپولیس :
مرجان ساتراپی به قولش عمل می کند و باعث افتخار پدربزرگش می شود. پرسپولیس سینماست. به قولی " خیلی سینماست"
فیلمی که در نهایت صداقت داستانش را بازگو می کند . مرجان ساتراپی همه چیز را دیده با همه ی جزئیاتش . فیلم از شدت واقعی بودن آن قدر متاثر کننده است که بعد از دیدنش حتمن دلت یک گریه ی سیر می خواهد. نه. فیلم سیاه نیست. از آن فیلم هایی که سعی بر سیاه بودن دارند. از آن فیلم هایی که سعی دارند احساسات تماشاچی را برانگیزند. پرسپولیس از واقعی بودنش تو را متاثر می کند. 
دلم می خواست اسکار می گرفتی خانم ساتراپی

بعضی فیلم­ها، آن­قدر تاثیرگذارند که حتا تا سال­ها از یاد نمی­روند.

کوهستان بروک­بک برای او چنین فیلمی بود. فیلمی که لذت دیدنش را بارها، به تنهایی و با دیگران برده بود. فیلمی بود که دوست داشت با همه ببیند. همین کار را هم کرده بود. با تک­تک دوستانش فیلم را دیده بود. بعضی آدم­ها هم، تاثیر خودشان را می­گذارند. هیث لجر جزو بازیگرانی بود که برای او دیگر، بازیگر نبود. کسی بود که می­شناخت. 

 قبل­ترها اورا  در Patriot و 10 Things I Hate About You دیده بود،  اما هیث لجر برای او، جوان کم حرف، با آن گویش زیبا و به یادماندنی­اش، در فیلم کوهستان بروک­بک بود. او لحظات فیلم را زنده­گی کرده بود . سکانس پایانی فیلم را که او به عکسی که به در کمد زده بود، نگاه کرد و گفت: قول می­دم و حرفش را نیمه­تمام رها کرد، هیچ­گاه از یاد نمی­برد.

زیر دست گریمور نشسته بود. منشی صحنه داشت خبرهای روزنامه  را بلند

می­خواند. اول اسم را درست نشنید. خبر خوانده شده بود و او نشنیده بود. بعضی وقت­ها ما با تاخیر

می­شنویم و این از آن لحظات بود.

یک­باره شنید. برگشت. جوری که قلم موی گریمور به صورتش خورد: گفتی چی؟ هیث لجر؟

بدجور به هم ریخته بود. این چه حسی بود؟ بغض داشت. از این حس خجالت

می­کشید. رنگش پریده بود. دلش

می­خواست بلند شود و چند لحظه­ خلوت کند. موسیقی زیبای کوهستان

بروک­بک توی گوشش می­پیچید. دلش می­ریخت. صدای او، وقتی از دخترش پرسید: ? He loves you و چه­قدر با دوستانش ادای  او را درآورده بودند و کیف کرده بودند . ادای حرف زدنش که لبهاش را تکان نمی داد و کلمات از لای دندانش انگار به زور بیرون می ریخت. . چه قدر بازی او را تحسین کرده بود و حالا این چه حسی بود؟ حسی مثل یک خاطره از کوهستان بروک بک.

 دلش می­ریخت. با بدجنسی آرزو کرده بود ای کاش آن یکی...  گریمور نگاهش کرد: بابا مهم نیست، فک و فامیلت که نیست.

خجالت کشید. سعی کرده بود خودش را کنترل کند، ولی انگار نتوانسته بود. گفت: مثل این که باید به این تسلیت بگیم. خجالت کشید. خندید: نه بابا چه طور؟ و همه خندیدند. این حس چه بود؟ داشت گریه­اش می­گرفت. نفس عمیقی کشید و به خودش مسلط شد.

حرفهاي ما هنوز ناتمام ...
         تا نگاه مي‌كني : 
                                 وقت رفتن است
         باز هم همان حكايت هميشگي !
         پيش از آن كه با خبر شوي !
         لحظه عزيمت تو ناگزيز مي‌شود
         آي ...
         اي دريغ و حسرت هميشگي ! 
         ناگهان
                         چقدرزود 
 
                                    دير مي‌شود !

خوابت

خراب مي‏شود و

خنده‏ات

خط‏خطي

اين ماتيك هم قلابي‏ست

یادداشتم در مورد اقتباس ادبی در سینما را این جا بخوانید

پل گوگن، از نقاشاي مورد علاقه‏ي منه. به خاطر همينم يكي از نقاشي‏هاشو كه دوست دارم گذاشتم اين‏جا، ولي برخي دوستان پيغام گذاشتند كه گوگن رو نمي‏شناسند. اينم يه مطلب خيلي كوتاه در مورد گوگن :

پل گوگن (۹مي ۱۹۰۳- 7ژوئن ۱۸۴۸ )، يكي از قدرت‏مندترين نقاشان پست‏امپرسيونيست فرانسوي است.  رفت‏وآمد اتفاقي او، به كافه‏ي Nouvelle Athenes

باعث آشنايي او با كاميل پيسارو و ديگر امپرسيونيست‏ها شد. بنابراين نقاشي‏هاي اوليه‏ي او تحت تاثير امپرسيونيست‏ها به خصوص پيسارو بود. نقاشي‏هاي گوگن به لحاظ فرم و رنگ بسيار پرمعناست. او معتقد بود كه خويشاوندي نزديكي ميان نقاشي و موزيك وجود دارد. نقاش مي‏تواند رنگ‏ها را مانند نت‏هاي موزيك، انتخاب كند. اين ايده بعدها توسط كاندينسكي نيز اجرا شد. گوگن از اكسپرسيونيسم و نقاشي آبستره نيز تاثير پذيرفت. اما با دريافت كميت‏هاي سمبليك خطوط،‌ سطوح و رنگ‏ها به نوآوري پرداخت. در سال ۱۸۸۵ گوگن از خانواده‏اش جدا شد و خود را كاملن وقف نقاشي كرد. در ۱۸۸۶ به پون-اون در بريتاني  پناه برد. در سال ۱۸۹۱ به تائيتي و جزاير ماركيسز رفت،‌ با اين اميد كه بهشت گم‏شده‏اش را بازيابد. جايي كه منبع الهام ۶۶ تابلوي نقاشي  او بود. سوژه‏هاي گوگن، فضاي محلي و روستائيان بودند. او بعد از سفري به پاريس مجددن به اين منطقه بازگشت
و در همان‏جا مُرد