۰۰۰۰

و روزها مي‏گذشت و او مي‏گفت، ولي براي خودش. سرش درد مي‏كرد. توي شقيقه‏هاش مي‏كوبيد و دست‏بردار هم نبود. شب، صبح مي‏شد و خورشيد نارنجي مي‏شد و آبي، سياه مي‏شد و او هنوز آن‏جا نشسته بود و... ....

.....

....

....

....

پنج‏شنبه

رؤياهايش را مي‏نوشت كه يادش بماند، تازه كتاب گارفيلد را خوانده بود. مهماني تمام شده بود و

 او داشت فكر مي‏كرد چرا؟ چرا چي؟ چي را بگذار براي بعد. او فقط داشت فكر مي‏كرد چرا.

سرش گرفته بود. و چرا مي‏چرخيد و پاسخي نبود . جلسه‏ي ساعت ۴ را فراموش نكرد . ولي فراموش‏شده پنداشتش. عاقبتش را هم مي‏دانست. ديگر به او زنگ نخواهند زد. حالا كه استاد را پيدا كرده بود.. حالا؟.. مقاله‏اش را هم كه نوشته بود، پس چه مرگش بود؟ امروز بحث مهمي باز مي‏شد و نبودنش.. فكر نكرد.  اين لج‏بازي برايش گران‏ تمام خواهد شد، مي‏دانست. نشست و سيگارش را كشيد. به عقربه‏هاي ساعت نگاه نكرد. اين لج‏بازي برايش گران تمام خواهد شد. سيگار تمام مي‏شد و آفتاب توي اتاق افتاده بود. چه‏قدر اين‏جا گرم است. رؤيايش را دوباره مرور كرد. مهماني تمام شده بود. سرش گيجِ چرا بود.  

جمعه

هيس ! مي‏خواد بخوابه

يك‏شنبه

تلفنت را برندار ... چندبار تكرار كرد

يك اتفاق ساده...

سه‏شنبه

نوشت، نوشت، و پاك‏شان كرد

چهارشنبه