دوپیکر

از همه جا

بعد از چند سال در جشنواره فيلم داشتن لذت خودش را داشت و
غم خودش را. نمي دانم بگويم دوست داشتم بازي ام را يا نه... مثل همه ي سال ها، فيلمي نديدم .. امسال فقط صداها را ديدم شايد فقط آن هم براي اين كه ببينم چه كرده ام.. مگر چه فرقي مي كند حالا!... 
فيلم بيضايي را خواهم ديد. هنوز بيضايي كسي ست كه وسوسه ام مي كند كه شايد فيلم خوبي ساخته باشد... اميدوارم مثل جشنواره ي چند سال پيش نباشد كه  به اميد ديدن يك فيلم خوب، بعد از سال ها، رفتم سينما و بعد چشم تان روز بد نبيند: علي سنتوري.... اميدوارم آقاي بيضايي، از اين گاف هاي بزرگ نداده باشد..

نوشته شده توسط نازنین فراهانی در 20:16 |  لینک ثابت   •