دوپیکر

nazaninfarahani — Tue, 15 Jul 2008 10:17:30 GMT

کار با ابی شیبانی بعد از این هم سال دوستی خودش تجربه ای بود. تجربه ی نوشتن فیلم نامه و هم زمان بازی جالب بود و در عین حال حس عجیبی بود.

تجربه ی دومم با سعید ابراهیم فر هم به پایان رسید. همه چیز تجربه ی قبلی را یادم می انداخت. همه همان آدم ها بودند. از محمد صدا و فرزام و ستاره و مهسا / نازنین و مسعود اشتری و ... فقط جای مجید حاجی باشی خالی بود. یادش به خیر.

nazaninfarahani — Thu, 12 Jun 2008 18:51:18 GMT

تولدم مبارک !

واسه چی این قدر روز تولدم واسم مهمه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

انگار آسمون سوراخ شده، تو این روز منم افتادم زمین. اصلن همه چیز فرق می کنه رنگ زمین و آسمون و قیافه ی خودم حتا. اصلن شادی عجیبی دارم. تو پوست خودم نمی گنجم فکر می کنم خیلی آدم مهمی هستم. تمام دنیا باید بهم تبریک بگن. خلاصه خیلی جدی می گیرم. دست خودمم نیست.

منم این جوریم دیگه.

nazaninfarahani — Wed, 28 May 2008 08:11:04 GMT

نشسته بودم و داشتم با خودم فکر میکردم چند روز دیگر زندهام توی همین خیال بودم که صدای باز شدن در را شنیدم. ولی در باز نشده بود. سرم را چرخاندم و به اطراف یک نگاه سریع انداختم. آنقدر سریع که همه چیز را فلو دیدم ولی دیدم. کسی در اتاق نبود. سرم را پایین انداختم و دوباره به موضوع برگشتم چند روزه دیگر... صدای بسته شدن در این بار آرام و با طمأنینه، حتا غژغژ هم کرد. سرم را چرخاندم. و بعد یک نگاه سریع به اطراف که همه چیز را فلو ... کسی در اتاق نبود. دوباره به موضوع برگشتم چند روزه دیگر زندهام. توی همین خیال بودم که ضربهای به در خورد و در باز شد، آرام و با طمأنینه، حتا غژغژ هم کرد. سرم را که چرخاندم صدا قطع شد. یک نگاه سریع به اطراف انداختم. اتاق خیلی بزرگ نبود از این جا لازم نبود سرم را زیاد بچرخانم. همه چیز واضح و شفاف بود. کسی میان اتاق نشسته بود. سرش پایین افتاده بود. شیرجه زدم و رفتم پایین. مُرده بود.

دوستی که ...

nazaninfarahani — Tue, 15 Apr 2008 18:51:10 GMT

دوستی که سه ماه بیشتر نیست او را میشناسمو این همه تاثر از رفتنش به جا میگذارد. مجید حاجی باشی تهیه کنندهی کار نبود، دوست بود و آنقدر صمیمی که وقتی در بازگشت از سفرم اس.ام.اس عَبد دستیار کارگردان به دستم رسید: Majid Haji bashi is dead تا این لحظه نه صدای خندهاش از این دور و ورها دور میشود و نه "قربُنت برم همشهری"هایش . قرارمان این بود که دوگوله خوری خانم ها را راه بیندازیم و دفترت شده بود پاتوق بروبچههای "این خلوت تنهایی" تنها تنها گذاشتی و رفتی و این همه خنده و خاطره را. من که اشکم بند نمیآید. ای کاش مثل همهی تهیه کنندهها فقط تهیه کننده بودی و از دوستیات بینصیبمان میگذاشتی.

nazaninfarahani — Fri, 07 Mar 2008 10:51:18 GMT

جایی برای پیرمردها نیست:
آخرین فیلم برادران کوئن. کارگردانانی که قادرند سوژه های عادی را به به ترین شکل تبدیل به فیلم کنند. فیلم قصه ی مردی ست که اتفاقی به پول هنگفتی دست پیدا می کند و زنده گی اش را بر سر آن می گذارد . خاویر باردم در نقش یک آدم کش او را راحت نمی گذارد. سایه به سایه تعقیبش می کند. قصه به همین ساده گی ست. ولی جایی برای پیرمردها نیست با همین قصه ی ساده یک فیلم تمام عیار است. خاویر باردم مثل همیشه باور پذیر است. همان قدر که در "The Sea Inside " دوست داشتنی و محبوب است در "جایی برای پیرمردها نیست" منفور و منفی ست. اسکار نوش جانت

پرسپولیس :
مرجان ساتراپی به قولش عمل می کند و باعث افتخار پدربزرگش می شود. پرسپولیس سینماست. به قولی " خیلی سینماست"
فیلمی که در نهایت صداقت داستانش را بازگو می کند . مرجان ساتراپی همه چیز را دیده با همه ی جزئیاتش . فیلم از شدت واقعی بودن آن قدر متاثر کننده است که بعد از دیدنش حتمن دلت یک گریه ی سیر می خواهد. نه. فیلم سیاه نیست. از آن فیلم هایی که سعی بر سیاه بودن دارند. از آن فیلم هایی که سعی دارند احساسات تماشاچی را برانگیزند. پرسپولیس از واقعی بودنش تو را متاثر می کند.
دلم می خواست اسکار می گرفتی خانم ساتراپی

Heath Ledger

nazaninfarahani — Thu, 14 Feb 2008 18:11:18 GMT

بعضی فیلمها، آنقدر تاثیرگذارند که حتا تا سالها از یاد نمیروند.

کوهستان بروکبک برای او چنین فیلمی بود. فیلمی که لذت دیدنش را بارها، به تنهایی و با دیگران برده بود. فیلمی بود که دوست داشت با همه ببیند. همین کار را هم کرده بود. با تکتک دوستانش فیلم را دیده بود. بعضی آدمها هم، تاثیر خودشان را میگذارند. هیث لجر جزو بازیگرانی بود که برای او دیگر، بازیگر نبود. کسی بود که میشناخت.

قبلترها اورا در Patriot و 10 Things I Hate About You دیده بود، اما هیث لجر برای او، جوان کم حرف، با آن گویش زیبا و به یادماندنیاش، در فیلم کوهستان بروکبک بود. او لحظات فیلم را زندهگی کرده بود . سکانس پایانی فیلم را که او به عکسی که به در کمد زده بود، نگاه کرد و گفت: قول میدم و حرفش را نیمهتمام رها کرد، هیچگاه از یاد نمیبرد.

زیر دست گریمور نشسته بود. منشی صحنه داشت خبرهای روزنامه را بلند

میخواند. اول اسم را درست نشنید. خبر خوانده شده بود و او نشنیده بود. بعضی وقتها ما با تاخیر

میشنویم و این از آن لحظات بود.

یکباره شنید. برگشت. جوری که قلم موی گریمور به صورتش خورد: گفتی چی؟ هیث لجر؟

بدجور به هم ریخته بود. این چه حسی بود؟ بغض داشت. از این حس خجالت

میکشید. رنگش پریده بود. دلش

میخواست بلند شود و چند لحظه خلوت کند. موسیقی زیبای کوهستان

بروکبک توی گوشش میپیچید. دلش میریخت. صدای او، وقتی از دخترش پرسید: ? He loves you و چهقدر با دوستانش ادای او را درآورده بودند و کیف کرده بودند . ادای حرف زدنش که لبهاش را تکان نمی داد و کلمات از لای دندانش انگار به زور بیرون می ریخت. . چه قدر بازی او را تحسین کرده بود و حالا این چه حسی بود؟ حسی مثل یک خاطره از کوهستان بروک بک.

دلش میریخت. با بدجنسی آرزو کرده بود ای کاش آن یکی... گریمور نگاهش کرد: بابا مهم نیست، فک و فامیلت که نیست.

خجالت کشید. سعی کرده بود خودش را کنترل کند، ولی انگار نتوانسته بود. گفت: مثل این که باید به این تسلیت بگیم. خجالت کشید. خندید: نه بابا چه طور؟ و همه خندیدند. این حس چه بود؟ داشت گریهاش میگرفت. نفس عمیقی کشید و به خودش مسلط شد.

دلش گرفته بود.

نزار قبانی

nazaninfarahani — Sun, 06 Jan 2008 17:13:18 GMT

گاه از هرچه مينويسيم شرمنده ميشويم. و اين گاه وقتيست كه شعري آنقدر درياست كه ...

تکه ای از شعری بلند از نزار قبانی

"روزي كه ديدمت

تمام نقشههايم

تمام پيشبينيهايم را

پاره كردم"

قیصر امین پور

nazaninfarahani — Fri, 16 Nov 2007 22:15:18 GMT

وقتي شنيدم قيصر امينپور مرد، به فكر نوشتن در مورد اون نبودم. اصولن مرثيه
نويس نيستم. حالا هم زمان گذشته و مرثيهها نوشته شده. اما این شعرو که
خوندم دلم گرفت. یادش به خیر

حرفهاي ما هنوز ناتمام ...
         تا نگاه مي‌كني :
                                 وقت رفتن است
        باز هم همان حكايت هميشگي !
        پيش از آن كه با خبر شوي !
        لحظه عزيمت تو ناگزيز مي‌شود
        آي ...
        اي دريغ و حسرت هميشگي !
        ناگهان
                         چقدرزود

                                    دير مي‌شود !

کوارتت

nazaninfarahani — Mon, 15 Oct 2007 17:18:18 GMT

امير رضا كوهستاني باز هم هيجانزدهام كرد. رقص روي ليوانها را كه آنسالها ديدم، آنقدر باليدم و آنقدر خوشحال بودم كه بالاخره يك ايراني، دركي درست از بازيگري دارد. "رقص روي ليوانها "و بعد از آن ديدن "تجربههاي اخير" من و همراهانم را آنقدر شگفتزده كرده بود كه مترصد بودم جايي او را ببينم و دستمريزادي بگويم. در مملكتي كه بازيگري در سينمايش، خالهبازي كودكانه است و اگر بازيگر بخواهد ابتكاري هم به خرج بدهد و اين وسطها كاري كند كه در زندهگي عادي ميكنيم، كارگردان، كاتش به هوا ميرود و دادش، ديدن اين همه بازي واقعي، عين زندهگي، مثل زندهگي، باورپذير و نميدانم، دستمريزاد دارد. اما اميررضا كوهستاني با كوارتت بيشتر شگفتزدهام كرد. وقتي مهين صدري (بازيگر نقش شيوا) دعوتم كرد و گفت كه خودش بازي كرده، تعجب كردم. نه انتظار بازي خوب داشتم و نه تصوري از آن. با اولين ديالوگ مهين صدري كمي توي جايم جابهجا شدم و چند لحظهاي كه گذشت، نميتوانستم درست سرجايم بنشينم.: تپقهاي ميان كلمات، كه ساختهگي هم نبود، مكثها، توي حرف خودپريدنها، جملات نصفه رها شده، كلماتي كه به تكيهكلامهاي شخصيت تبديل شده بود و همه و همه من را به آرزوي ديدن يك بازي ناتورال به معني واقعي آن رساند. كوارتت با چهار بازيگر، دو قصه را هر كدام از قصهها را از زبان و ديدگاه دو نفر تعريف ميكند. كوارتت نميتواند انتظار كساني را كه هنوز دلشان بازيهاي اغراقشده ميخواهد و بيان تاتري و دلشان ميزانس و حركت ميخواهد و از اين جور... برآورده كند. كوارتت جايي براي حركت ندارد، اين را اگر متن را و موقعيتي را كه شخصيتها در آن قرارگرفتهاند، بفهميم متوجه خواهيم شد. در هيچ نمايشي شخصيتي كه داخل يك آسانسور است، دراز نميكشد. ميدانم كه كارگردان هم دنبال اين نيست كه انتظار آنها را جواب دهد و چه لذتبخش كه نمايش "كوارتت" اميررضا كوهستاني اين همه تماشاچي مشتاق دارد. هميشه ميگفتم مردم ما همين مردمي هستند، كه فيلمهاي درست را ميبينند و دوست دارند، اين ما هستيم كه تماشاچي ايراني را دستِ كم گرفتهايم.

nazaninfarahani — Sun, 26 Aug 2007 01:42:18 GMT

خوابت

خراب مي‏شود و

خنده‏ات

خط‏خطي

اين ماتيك هم قلابي‏ست